Όσο εσύ μου κρατούσες το χέρι κοιτώντας έξω από το παράθυρο, εγώ έμαθα κάθε σημάδι του προσώπου σου, κάθε πόρο του δέρματος σου και κάθε κίνηση των μυών σου. Κι όλα αυτά στη βόλτα που με πήγες μία ώρα πριν φύγεις.
Κανείς μας δεν μιλούσε και άρπαξα την ευκαιρία, να χαράξω και πάλι την μορφή σου με όλα τα χαρακτηριστικά της στην μακρόχρονη μνήμη μου. Όταν με κοίταξες, οι κόρες των ματιών σου διεστάλησαν και οι "κρύπτες" στην ίριδα αυτών, πρόδωσαν τη ζεστασιά σου. Έπιασα αμέσως το συναίσθημα σου, λύπη.
Οι εσωτερικές γωνίες των φρυδιών σου ανέβηκαν και τα βλέφαρα σου κατέβηκαν όπως και οι γωνίες των χειλιών σου, ελαφρώς σαν να τις σούφρωνες.
Εξάλλου, μάλλον κι το δικό μου πρόσωπο κάπως έτσι σχεδιάστηκε εκείνη τη στιγμή.
~
Παρακολουθούσα για ώρα τον τρόπο που ανάπνεες και κατάπινες. Την κίνηση που προκαλούσαν οι μύες γύρω από το στόμα, την μύτη και τον λάρυγγα σου. Κοίταξα τις τρίχες που σχημάτιζαν τα γένια σου και πως αυτές πλάκωναν η μία την άλλη. Τα χνούδια γύρω από το περίγραμμα των χειλιών σου, το σχήμα του πάνω και του κάτω χείλους σου και τις γραμμές που διαγράφονται πάνω σε αυτά
Και μετά επικέντρωσα την ενέργεια μου στο άγγιγμα σου. Μου κρατούσες το χέρι τόσο τρυφερά και τόσο σφιχτά, όσο για να μην με πονέσεις κι όσο για να μην με αφήσεις. Η δύναμη του αγγίγματος, ήταν η επικοινωνία μας. Ο τρόπος που χιλιάδες συναισθήματα αναδύονταν χωρίς την ύπαρξη φθόγγων.
~
Κι όταν μου είπες: πες κάτι αγάπη μου, στα αυτιά σου αντήχησε η σιωπή.
Μα μέσα μου, σου φώναζα ΜΕΙΝΕ!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου