Μπαμπά, αυτό είναι για την μαμά.

 Μπαμπά, κάποτε σε έπαιρνα και σου ευχόμουν στη γιορτή του πατέρα.

Κάποτε σε θαύμαζα τρομερά πολύ για όσα κατάφερνες, για όσα έκανες για εμένα και για όλες εκείνες τις στιγμές που μου προσέφερες όσο ήμουν μικρή. 

Τα καλοκαίρια κάναμε βόλτες με το αμάξι βάζοντας ξανά και ξανά την κασέτα του Yanni και κάναμε βουτιές μαζί στην θάλασσα τραγουδώντας "ασ΄τα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα, ασ' τα να ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά". Εκδρομές και σκι τους χειμώνες, πίτσα ελληνική στο γνωστό μας στέκι και με τις ώρες συγκρουόμενα σε κάθε λούνα παρκ που πετυχαίναμε στον δρόμο μας.

Ήσουν ο ήρωας μου! Μα όλα τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν και παύουν να πιστεύουν σε ήρωες και παραμύθια, γνωρίζοντας την αληθινή ζωή, την οποία εσύ μου τη δίδαξες αρκετά καλά. 

Πληγωθήκαμε μπαμπά. Μα η ζωή είναι επιλογές και θα μου επιτρέψεις να επιλέξω, την σημερινή ημέρα να την αφιερώσω στην μαμά, που ήταν εκεί κάθε στιγμή που εσύ απομακρυνόσουν. 

Σ' ευχαριστώ πολύ μαμά που είσαι εδώ, όσο μακριά κι αν βρίσκομαι.

Υ.Γ. Μου είχες πει πως κανένας άνδρας δεν θα με αγαπήσει όπως εσύ. Τελικά;