Συνεχόμενη αναμονή

Κάθε που ξημερώνει, περιμένεις το πρωί και κάθε που χειμωνιάζει, περιμένεις το καλοκαίρι και έπειτα ξανά τον χειμώνα. Όποτε πηγαίνεις στη δουλειά, περιμένεις το μεσημέρι για να φύγεις και για κάθε γνωριμία, περιμένεις την επόμενη. Έχεις μάθει χρόνια τώρα, από μικρό παιδί, να περιμένεις. Περιμένεις από τους άλλους.

Περιμένεις πάντα τον κατάλληλο χρόνο, αλλά ο χρόνος κυλάει χωρίς να περιμένει εσένα, χωρίς να σε ρωτήσει και να σε υπολογίσει. Δίνεις μονίμως χρόνο στον χρόνο.  Μέσα σε μια συνεχόμενη αναμονή, οι συνθήκες θα είναι πάντα λάθος.

Καν' το τώρα. Ή ποτέ.

Και καταλήγεις συνεχώς να περιμένεις αυτό το πολυπόθητο καλύτερο αύριο. Δεν ξέρεις τι είναι καλύτερο κι αν σου έρθει κάτι μέτριο, το κρατάς. Από φόβο για το χειρότερο. 

Και πάλι περιμένεις ότι κάποιος και κάτι θα σου αλλάξουν τη ζωή. Έχεις ταυτίσει την ευτυχία και την ολοκλήρωση σου σε αυτό το αόριστο ον για το οποίο η ελπίδα (=απελπισία) συνεχίζει να υπάρχει.

Είσαι ένα βεληνεκές που καθημερινά περιμένεις ένα καλύτερο αύριο, καταλήγοντας να πιστεύεις σε ένα καλύτερο χθες.

Μα οτιδήποτε πάνω στη γη

παράγεται, τελειώνει, δεν έχει διάρκεια.