Γεννιέσαι κι από μικρή το σύστημα σε ωθεί να δικαιολογείσαι για τις σκέψεις, τις πράξεις και τις επιθυμίες σου. Σε περιορίζει μέσα σε νόρμες και καθωπρεπισμούς για τον ρόλο που πρέπει να έχεις απέναντι σε εσένα κι απέναντι στην κοινωνία. Σου δημιουργεί ενοχές, διλήμματα και πιστεύεις ότι δεν είσαι ικανή να κατακτήσεις υψηλούς στόχους και να κάνεις όσα "μόνο" οι άντρες μπορούν. Σε έκαναν να πιστεύεις ότι είσαι το αδύναμο φύλο και έρμαιο των δυνατών. Χρόνια τώρα στα αυτιά μας αντηχούν οι ίδιες φράσεις...
Η φούστα σου είναι πολύ κοντή.
Κάλυψε το στήθος σου.
Άσε κάτι στην φαντασία τους.
Οι άνδρες δεν μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους. Έχουν ανάγκες.
Να είσαι σέξι.
Μην προκαλείς.
Πρέπει να χάσεις κιλά.
Πρέπει να βάλεις κιλά, είσαι πετσί και κόκκαλο.
Μην τρως τόσο πολύ.
Κάνε δίαιτα.
Έλα, ανάγκη έχεις τώρα εσύ;
Είσαι σαν άρρωστη.
Βάψου λίγο, δεν βλέπεσαι.
Μην βάφεσαι τόσο, είσαι σαν στόκος.
Συμπεριφέρσου σαν κυρία.
Ποια αυτή ρε;; Αυτή είναι που***α, έχει πάει με πόσους.
Τρελάθηκες που θα γίνεις διευθύντρια; Με τι προσόντα;
Να μάθεις να μαγειρεύεις και να είσαι καλή νοικοκυρά.
Και να φας καμιά, τι έγινε; Άντρας είναι, πρέπει να ξεδώσει.
Πότε θα παντρευτείς;
Πότε θα κάνεις παιδιά;
Σκέψου σαν άντρας.
Γιατί τώρα;
Τώρα το θυμήθηκε;
Για την ακρίβεια, εκείνη δεν το ξέχασε ποτέ, μα εκείνοι δεν θα την πίστευαν ποτέ κι έτσι σώπασε.
Κάθε γυναίκα που υπερασπίζεται τον εαυτό της, στην πραγματικότητα υπερασπίζεται όλες εκείνες που "προκαλούν", όλες εκείνες που αντιστέκονται, όλες εκείνες που υπομένουν, όλες εκείνες που είναι απλώς η ανθρώπινη φύση τους.
Γιατί θέλει κότσια να είσαι γυναίκα, ακόμη και σήμερα.
Σας ευχαριστούμε!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου