«Να μην σκέφτεσαι άσχημα πράγματα», μου λες και εγώ πιέζομαι. Όχι γιατί δεν το θέλω, αλλά γιατί έτσι λειτουργώ. Έμαθα να βλέπω πολύ μακριά και προβληματίζομαι. Ξέρω δεν υπάρχει λόγος, «να περνάς όμορφα και να ζεις την κάθε σου στιγμή» μου ψιθυρίζεις και αλήθεια θέλω τόσο να το πιστέψω. Το ‘χω ανάγκη.
Μπήκες στη ζωή μου απροσδιόριστα, σχεδόν βίαια και διεκδικείς μια σημαντική θέση σε αυτήν. Ήρθες την στιγμή που όλα γύρω μου κατέρρεαν, μεταμορφωνόντουσαν σε κάτι άλλο, κάτι ξένο, την στιγμή που θέλησα κι εγώ να απομακρυνθώ. Με πλησίαζες κάθε μέρα και λίγο, μα εγώ την έκανα κάθε φορά και πολύ. Με απωθούσε η ιδέα μιας νέας ερωτικής γνωριμίας, με αηδίαζε.
Ήξερες όμως πολύ καλά τι ήταν αυτό που ήθελες και ήσουν εκεί και προσπαθούσες. Με κάθε τρόπο, κάθε μέσο, κάθε επιλογή. Άρχισε κάτι να συμβαίνει στο μυαλό μου, την είδα αλλιώς και σου άφηνα σιγά – σιγά χώρο δίπλα μου. Και εσύ όλο και έμπαινες πιο μέσα και παραβίαζες τον κύκλο μου, μα εμένα όλο αυτό με εξίταρε. Γούσταρα τρελά μωρό μου. Όσο εγώ σου έβγαζα δυσκολίες, τόσο εσύ τις μετέτρεπες στα πιο εύκολα ζητήματα που είχαμε να αντιμετωπίσουμε.
Δικαίως κέρδισες τα χείλη μου και εγώ τη γεύση από τα δικά σου, την αγκαλιά μου και εγώ την προστασία από τη δική σου, τα βράδια μου και εγώ τη συντροφιά από τα δικά σου. Τώρα οι σκέψεις μου σε αφορούν και τα όνειρα μου σου ανήκουν. Επιθυμώ την παρουσία σου ισχυρά στη ζωή μου και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να κρατήσει αυτό.
Σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μου δημιούργησες έναν κόσμο ήρεμο, ευτυχισμένο και γεμάτο αυτοπεποίθηση. Μου θύμισες ξανά τον εαυτό μου, αυτόν που πιστεύει στην μαγεία, τον έρωτα και την αιώνια αγάπη και με έκανες να θέλω να τα ζήσω όλα αυτά μέσα από τα μάτια σου.
Όμως, ναι ξέρω, σκοτεινιάζω συχνά και σκέφτομαι βασανιστικά πολύ, μα συγχώρεσε με. Δεν το κάνω επίτηδες. Μου βγαίνει γιατί όλο αυτό είναι τόσο όμορφο που φοβάμαι πως δεν θα τα καταφέρουμε. «Είμαι πολύ πιεσμένος απλώς και δεν θα μπορούσα να έχω μια πιο θετική στάση», αυτά είναι που με τρομάζουν και είναι ακόμη η αρχή. Θα αντέξουμε την πίεση; Θα φτάσουμε στα άκρα τις αντοχές μας;
Πώς είναι δυνατόν να μην σε βλέπω για δυο μήνες την στιγμή που θέλω κάθε πρωί να ακούω την φωνή σου και να βλέπω την καλημέρα σου στην οθόνη του κινητού μου; Πώς θα γίνει, ενώ θέλω κάθε βράδυ να κάνουμε παθιασμένο έρωτα και ύστερα να αποκοιμιέμαι στην αγκαλιά σου μυρίζοντας το άρωμα σου; Πώς θα αντέξουμε χωρίς να μιλούν τα χείλη μας καθημερινά με τον τρόπο που μόνο αυτά γνωρίζουν;
Έρωτα ονομάζουν την ισχυρή επιθυμία κι εγώ ήδη σε θέλω αρκετά. Στο υπόσχομαι, διάολε, πως είσαι ό,τι καλύτερο μου συνέβη το τελευταίο διάστημα και δεν σκοπεύω να το χάσω. Μα φοβάμαι. Κι ο φόβος καταστρέφει το παρόν μας, οδηγώντας με σε σκέψεις ενός απαισιόδοξου μέλλοντος. Όλα είναι στο μυαλό και ακόμη δεν κατέληξα στο αν η σκέψη μου είναι κυρίαρχη ή κυριαρχούμενη.
Μόνο σε παρακαλώ, δεν θέλω να μαλώνουμε, να λογομαχούμε και να διαφωνούμε άσκοπα. Ούτε θέλω να λήγουμε την εξωτερίκευση του είναι μας και την έκφραση των στιγμιαίων συναισθημάτων με ένα «τέλος πάντων». Κανένα συναίσθημα δεν χωράει σε ένα ανούσιο «τέλος πάντων». Καμία σκέψη δεν ισούται με παύση ή αδιαφορία αν αφορά εμάς.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου