Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πλανήτης, στον οποίο τα μυστήρια πλάσματα που ζούσαν πάνω σε αυτόν, ήταν πολύ δραστήρια. Διασκέδαζαν, μάθαιναν, πήγαιναν στις δουλειές τους, ταξίδευαν, επικοινωνούσαν, αγκαλιαζόντουσαν και χαμογελούσαν.
Χαμογελούσαν.... πόσο όμορφο να βλέπεις αυτήν την καμπυλωτή γραμμή στο πρόσωπο του άλλου.
Ένα πρωί όμως, απαγορεύτηκε στους ανθρώπους να διασκεδάζουν, να μαθαίνουν, να εργάζονται, να ταξιδεύουν και να αγκαλιάζονται. Μα το χειρότερο ήταν ότι έπρεπε να κρύβουν το χαμόγελό τους κάτω από τις μάσκες που φορούσαν.
Είπαν, πως οι άνθρωποι κινδυνεύουν από έναν θανατηφόρο ιό που σε χτυπάει στα πνευμόνια. Covid-19 είναι το όνομά του.
Μαζί με αυτό όμως, οι άνθρωποι κινδυνεύουν από έναν άλλον, ψυχοφθόρο ιό που σε χτυπάει στην καρδιά.
Έλλειψη-ανθρώπων-που-αγαπάς-παντοτινά είναι το όνομά του.
~~~
Σήμερα, δεν έχει συνοχή η σκέψη μου. Μόνο θλίψη και σκόρπια συναισθήματα που κάπως ήθελα να εκφράσω. Μένοντας σε απόσταση, προστατεύω όλους αυτούς που αγαπώ, μα αλήθεια μου λείπουν αφάνταστα! Κι αναρωτιέμαι πότε θα τελειώσει όλο αυτό και θα μπορέσω ξανά να αγγίξω με ασφάλεια τους συγγενείς και τους φίλους μου.
Να βυθιστώ στην αγκαλιά τους, να λιώσω με το χάδι τους και να παραδοθώ στο φιλί τους.
Μέχρι τότε,
επιλέγω την έλλειψή τους τώρα,
για να έχω την παρουσία τους μετά.
-Ελπίζω-
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου