Κάποιοι τρόμαζαν στο άκουσμα της, άλλοι απέφευγαν την όψη της και λίγοι πίστευαν ότι ήταν τρομερή και ελλόχευε κινδύνους. Η νύχτα όμως, όσο πιο σκοτεινή ήταν, τόσο περισσότερο μάγευε αυτούς που με πόθο κοίταζαν τα άστρα της, παρατηρούσαν την ομορφιά της, ονειρευόντουσαν κι ευχόντουσαν.
Γιατί μόνο αυτοί, γνώριζαν ότι τα πιο λαμπερά αστέρια παράγονται τις πιο σκοτεινές νύχτες κι ότι καμιά πολύχρωμη και φωτεινή ημέρα δεν ήταν τόσο σπουδαία κι όμορφη όσο μία βαθιά, μυστηριώδη νύχτα.
Τις νύχτες έκαναν παρέα με τους φόβους τους.
Και μετά άδειαζαν,
ζαλισμένοι από κανά δυο ποτήρια κρασί και λίγο καπνό.
Εξιλεωνόντουσαν,
σαστισμένοι από τα πάθη και τις ιδέες τους.
Πέρασαν πολλές νύχτες για να μάθουν να αγαπούν τον εαυτό τους...
κι έτσι έμαθαν να μη φοβούνται την σκιά τους στο φως.
Υ.Γ. Η περίοδος που διανύουμε είναι δύσκολη και αρκετοί μπορεί να μην είναι αισιόδοξοι και ψύχραιμοι. Ας τους ακούσουμε, ας τους πούμε έναν όμορφο λόγο, ας γίνουμε μια ομάδα που θα αλληλεπιδρά για να μην νιώθει κανείς μόνος. Δεν είναι λάθος, δεν είναι ντροπή, ούτε περίεργο να μην είσαι καλά και να έχεις χάσει την ελπίδα σου.
Μίλησε για αυτό.
Κι εσύ άκουσέ τον.
Και να θυμάστε: χωρίς το σκοτάδι, δεν θα αναγνωρίζαμε το φως.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου