Άγιε μου Βασίλη,
μπορεί να με θεωρείς μεγάλη για να σου γράφω γράμμα, μα μέσα μου παρέμεινα ένα παιδί. Ένα παιδί που επιθυμεί τα πιο όμορφα, τα πιο απλά, ίσως όμως και τα πιο δύσκολα για κάποιους, πράγματα.
Ένα παιδί γεμάτο όνειρα κι ελπίδες.
Φέτος η χρονιά ήταν δύσκολη για πολλούς. Κάποιοι έχασαν τις δουλειές τους, άλλοι τους αγαπημένους τους και μερικοί άλλοι τις αξίες και τα πιστεύω τους. Αυτή η χρονιά δοκίμασε τις αντοχές και τις ανθρώπινες σχέσεις μας. Έδειξε τι μπορεί να μείνει αλώβητο και σταθερό όταν όλα γύρω μας κατέρρεαν. Έσπειρε τη διχόνοια, το μίσος και καλλιέργησε την κακία και την εμπάθεια.
Δεν έχει σημασία αν το ποτήρι είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο, όταν αυτό έχει ήδη ραγίσει.
Δεν θα ήθελα να σου ζητήσω να σώσεις τον κόσμο και να μοιράσεις φαγητό κι ειρήνη ολόγυρα. Θα ήθελα όμως, σπέρνοντας την μαγεία σου να βοηθήσεις τους ανθρώπους να βοηθήσουν το μέσα τους. Να αποβάλλουν την μισαλλοδοξία και το σκοτάδι και να βαφτούν με τα πιο φωτεινά και λαμπερά χρώματα. Και πίστεψέ με, όταν συμβεί αυτό δεν θα υπάρχουν παιδιά που πεινάνε, άνθρωποι που διαμελίζονται σε πολέμους, άνδρες και γυναίκες που στερούνται βασικά δικαιώματα. Δεν θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα αγαπάνε.
Α, άγιε Βασίλη και κάτι ακόμη: μερικοί άνθρωποι που αγαπάμε, δεν βρίσκονται κοντά μας...μπορείς να τους προσέχεις;
Από ένα ξωτικό σου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου