Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αυτό που νιώθω για σένα είναι μοναδικό.


  Είναι η μυρωδιά σου, είναι το βλέμμα σου, είναι το άγγιγμα σου, είναι η φωνή σου, είναι η αγκαλιά σου, είναι το περπάτημα σου, είναι ο τρόπος που στέκεσαι, είναι ο τρόπος που με φιλάς, είναι η αύρα σου, είναι η προσωπικότητα σου. Είσαι εσύ. Και είσαι τόσο διαφορετικός, μα είμαι κι εγώ, τόσο διαφορετική μαζί σου.


  Είσαι ένας. Εσύ. Για αυτό κι εγώ δεν θέλω να σε συγκρίνω, ούτε να σε κατατάξω σε κατηγορίες και πλέγματα. Θα ήταν άδικο για 'σένα, όπως θα ήταν και για μένα, όπως θα ήταν και για όλους τους προηγούμενους. Δεν ξέρω ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης αγάπης, έρωτα, σεβασμού ή εμπιστοσύνης, αλλά γνωρίζω πως ό,τι αναπτύσσεται με 'σένα -και για 'σένα- είναι εκτός ορίων και ορισμών, είναι ανεξάντλητο, είναι τόσο μα τόσο διαφορετικό, τόσο μαγικό που όχι δεν θα το συγκρίνω με κανέναν και τίποτα. 
  
   Από την απλή επιθυμία, το κόλλημα, τον έρωτα και μέχρι τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη και την αγάπη είναι όλα πρωτόγνωρα αυτά που νιώθω για σένα. Δεν μου αρέσεις όπως μου άρεσαν οι άλλοι, ούτε σε θέλω με τον ίδιο τρόπο που ήθελα τους άλλους και δεν σε εμπιστεύομαι όπως εμπιστεύτηκα εκείνους. Σε σέβομαι τόσο διαφορετικά και σε ερωτεύομαι σαν να 'ναι η πρώτη μου φορά. 

 Όταν με αποκαλείς "αγάπη μου" δεν είσαι σαν κι εκείνους, όταν με αγκαλιάζεις δεν μοιάζεις με άλλους τόσους και όταν τα βράδια με αγγίζεις, είναι σαν να με έχεις κάνει μόνο εσύ δική σου. Καθετί μαζί σου είναι νέο, είναι όμορφο και μοναδικό. Δημιουργήθηκες για να είσαι ξεχωριστός από τους υπόλοιπους. Δημιουργήθηκα για να είμαι άλλη, από τόσους. Άρα μαζί, θα ζήσουμε κάτι ανόμοιο από όλα τα υπόλοιπα. 



Ευχή και κατάρα: Θα συμβεί μόνο μία φορά.






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ημέρα της Γυναίκας 2022 - Χαρμολύπη

Ημέρα της γυναίκας σήμερα και δεν ξέρω αν από τα συναισθήματα μου υπερτερεί η χαρά ή η λύπη.

This is what it feels like

  Y ou know better that taste between my legs.

Κοίτα με να φλέγομαι

    " Ξύπνησε βάζοντας τέρμα την μουσική, μα και πάλι οι σκέψεις της ακούγονταν πιο δυνατά. Ήταν από εκείνες τις ημέρες που όλα τής έφταιγαν, που έβλεπε μαύρες κηλίδες σε όλα τα άλλα χρώματα, που ένιωθε αποτυχημένη κι ας είχε κερδίσει τόσα, που αισθανόταν τόσο μόνη παρότι είχε πολλούς γύρω της.  Ή αλλιώς...  ...ήταν μια μέρα που ενώ πετούσε ανέμελη, ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο καπνού ήρθε, στάθηκε από κάτω της και εμπόδισε το πέταγμά της. Την έπνιγε. Ήξερε όμως...ο καπνός διαλύεται μόλις πέσουν λίγες σταγόνες βροχής κι έπειτα ανασαίνει ξανά, η πιο όμορφη φύση. Γνώριζε, πως δεν ήταν κακό να νιώθει έτσι που και που".  Και για να μην σας τα πολυλογώ, μια φίλη της, τής είπε πως... " αν κάποιος σου δημιουργεί την εντύπωση ότι έχεις αποτύχει σε κάτι, να ξέρεις πως ο ίδιος έχει αποτύχει από το να σε κάνει ευτυχισμένη ". Κι από τότε πετάει ασταμάτητα, ακόμη και με τα σύννεφα καπνού παρέα. *Κοίτα με να φλέγομαι.