Δεν πρόκειται για ερωτικό κείμενο, αν και θα μπορούσε. Ή τουλάχιστον δεν πρόκειται για ερωτικό περιεχόμενο όπως το φαντάζεσαι. Πρόκειται απλώς για ένα παράπονο συνδυασμένο με μια βαθιά επιθυμία, γιατί όσο και να μεγαλώνεις, πάντα θα θέλεις να γίνεσαι για λίγο εκείνο το μικρό παιδί που δεν σκεφτόταν, δεν θυμόταν και δεν πάλευε με υποθέσεις.
- Προλογικό σημείωμα και φιλική συμβουλή: Η σκέψη και η μνεία του πόνου, φέρνει νέο πόνο ενώ η σκέψη και η μνεία της χαράς δεν φέρνει νέα χαρά.
Νομίζω πως δεν σου λείπω. Δεν με παίρνεις τηλέφωνο ακόμη κι όταν σε παρακάλεσα και σου εξήγησα. Ίσως νιώθεις γεμάτος με όσα έχεις και με απομακρύνεις άθελα σου. Ίσως να απομακρύνομαι φοβούμενη τον πιθανό πόνο. Ίσως όμως να νιώθεις και πιο άδειος από ποτέ, που να βυθίζεσαι στον πόνο, μόνος σου. Δεν μπορώ να αντιληφθώ. Συγχώρεσε με, μα η ενσυναίσθηση μου δεν είναι τόσο αναπτυγμένη ώστε να μου επιτρέπει να σε καταλάβω. Οι κόσμοι μας, αν και αρκετά κοντινοί, τόσο διαφορετικοί.
Ίσως να τρόμαζα, αν συνειδητοποιούσα κι αν αισθανόμουν την θέση σου, περισσότερο από όσο πανικοβάλλομαι με τη δική μου. Το ότι δεν κοιμάμαι και βλέπω εφιάλτες κάθε βράδυ, ξυπνώντας ιδρωμένη και μουδιασμένη πιθανώς να σου φαίνεται παράλογο. Όπως υπέρλογη πρέπει να είναι και η αίσθηση του ότι δεν με έχεις ανάγκη πια. Έχεις ακόμη πολλά να μου δώσεις. Κι εγώ έχω πολλά να μοιραστώ ακόμη μαζί σου.
Και επειδή το αύριο καραδοκεί και δεν αρκούν οι υποθέσεις σου να το καλύψουν, σήκωσα το ακουστικό. Εξάλλου δεν χωρούν εγωισμοί. -Μα ένα παράπονο είναι απλώς-
......ένα βιαστικό σ'αγαπώ που είχε γύρισμα ένα βίαιο κι εγώ.
Και μετά σιωπή.
Το τηλέφωνο σίγησε και ο καθένας συνέχισε τη ζωή του.
Ή έτσι πιστεύεται.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου