Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παρόντες απόντες




Κατακλύζεται η ζωή σου από παρόντες απόντες.


Συντακτική ανάλυση: 

Παθητική Φωνή

κατακλύζεται: ρήμα
η ζωή: υποκείμενο
παρόντες: επιθετικός προσδιορισμός
από απόντες: ποιητικό αίτιο

Το ποιητικό αίτιο είναι η αιτία που προκαλεί, οτιδήποτε παθαίνει το υποκείμενο του παθητικού ρήματος. Το παθητικό ρήμα δείχνει ότι κάποιος παθαίνει κάτι ή βρίσκεται σε μια κατάσταση. Δηλαδή η πράξη που γίνεται γυρίζει πίσω στο υποκείμενο.  Σαν να λέμε ότι σημαντικό ρόλο παίζει το ρήμα στην φωνή αυτή.

Κι αν την μετατρέψουμε σε ενεργητική;

Οι παρόντες απόντες κατακλύζουν την ζωή σου.

Συντακτική ανάλυση:

Ενεργητική Φωνή

κατακλύζουν: ρήμα
οι απόντες: υποκείμενο
την ζωή: αντικείμενο
παρόντες: επιθετικός προσδιορισμός

Τα ρήματα στην ενεργητική φωνή φανερώνουν ότι κάποιος ενεργεί. Δηλαδή η πράξη που γίνεται στην φωνή αυτή πηγαίνει σε κάποιον άλλον ή κάπου αλλού. Σαν να λέμε ότι την δύναμη την έχει το πρόσωπο που ενεργεί, άρα το υποκείμενο.

Χμμ...

Οι παρόντες απόντες κατακλύζουν την ζωή σου.

Επαυξημένη πρόταση...όχι.

Αν γινόταν....

Κατακλύζουν την ζωή σου.

Ελλειπτική πρόταση... όχι, όχι.

Ας την κάνουμε απλή..

Οι απόντες κατακλύζουν την ζωή.


Ε, και;!;



Ένα είναι το νόημα κι ελπίζω να το έπιασες.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ημέρα της Γυναίκας 2022 - Χαρμολύπη

Ημέρα της γυναίκας σήμερα και δεν ξέρω αν από τα συναισθήματα μου υπερτερεί η χαρά ή η λύπη.

Αυτό που νιώθω για σένα είναι μοναδικό.

  Είναι η μυρωδιά σου, είναι το βλέμμα σου, είναι το άγγιγμα σου, είναι η φωνή σου, είναι η αγκαλιά σου, είναι το περπάτημα σου, είναι ο τρόπος που στέκεσαι, είναι ο τρόπος που με φιλάς, είναι η αύρα σου, είναι η προσωπικότητα σου. Είσαι εσύ. Και είσαι τόσο διαφορετικός, μα είμαι κι εγώ, τόσο διαφορετική μαζί σου.

This is what it feels like

  Y ou know better that taste between my legs.

Κοίτα με να φλέγομαι

    " Ξύπνησε βάζοντας τέρμα την μουσική, μα και πάλι οι σκέψεις της ακούγονταν πιο δυνατά. Ήταν από εκείνες τις ημέρες που όλα τής έφταιγαν, που έβλεπε μαύρες κηλίδες σε όλα τα άλλα χρώματα, που ένιωθε αποτυχημένη κι ας είχε κερδίσει τόσα, που αισθανόταν τόσο μόνη παρότι είχε πολλούς γύρω της.  Ή αλλιώς...  ...ήταν μια μέρα που ενώ πετούσε ανέμελη, ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο καπνού ήρθε, στάθηκε από κάτω της και εμπόδισε το πέταγμά της. Την έπνιγε. Ήξερε όμως...ο καπνός διαλύεται μόλις πέσουν λίγες σταγόνες βροχής κι έπειτα ανασαίνει ξανά, η πιο όμορφη φύση. Γνώριζε, πως δεν ήταν κακό να νιώθει έτσι που και που".  Και για να μην σας τα πολυλογώ, μια φίλη της, τής είπε πως... " αν κάποιος σου δημιουργεί την εντύπωση ότι έχεις αποτύχει σε κάτι, να ξέρεις πως ο ίδιος έχει αποτύχει από το να σε κάνει ευτυχισμένη ". Κι από τότε πετάει ασταμάτητα, ακόμη και με τα σύννεφα καπνού παρέα. *Κοίτα με να φλέγομαι.