Τώρα θα ζήσεις;

Μέσα στο απέραντο χάος που ζούμε, δεν υπάρχει καμία σωστή στιγμή, για αυτό επιλέγω να εκτεθώ στην τέλεια μη τελειότητα του τώρα και να παραδοθώ στο συναίσθημα που κατακλύζει ατέρμονα τον εσωτερικό μου κόσμο. Σκέφτομαι πολύ, αισθάνομαι βαθιά, παρατηρώ λεπτομερώς κι εσύ νομίζεις ότι είναι επικίνδυνο. Σου λέω ότι είναι απλώς ζωτικό. Αυτή η φασαρία που δημιουργείται στο μυαλό μου, με κινητοποιεί, με κάνει να χορεύω γεμίζοντας ντοπαμίνη και σεροτονίνη σε έναν αέναο κύκλο ευχαρίστησης, γιατί η μόνη υπαρκτή τελειότητα γύρω μου, είναι η ατέλεια.

Είμαι εγώ. 

Σήμερα. 

Τώρα. 

Αληθινά. 

Μπροστά σου.

Το μπουκάλι με το κρασί αδειάζει, η σοκολάτα λιώνει, τα φάρμακα λήγουν, οι βράχοι διαβρώνονται, οι εποχές αλλάζουν, τα φύλλα ξεραίνονται και πέφτουν, οι συμβάσεις ολοκληρώνονται, οι έρωτες τελειώνουν, οι φιλίες χάνονται, οι άνθρωποι πεθαίνουν και οι επέτειοι ξεχνιούνται.

Τίποτα δεν μένει αναλλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου.

Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από τον ίδιο τον χρόνο.

Γιατί ο χρόνος είναι αυτός που κάνει κάτι να μοιάζει μεγάλο ή μικρό, εύκολο ή δύσκολο. Όχι η απόσταση.

Η κατάλληλη στιγμή είναι πάντα τώρα 

και το τώρα είναι πάντα η αγαπημένη μου στιγμή.

Σήμερα είμαι έτσι.

Αύριο ποιος ξέρει;

Λοιπόν εσύ, τώρα θα ζήσεις;