(δεν) είναι αυτό που φαίνεται

Αυτό που φαίνεται υπάρχει μόνο σε ένα ζευγάρι μάτια, στα δικά μου.
Σπάνια είναι αυτό που φαίνεται ίδιο για όλους μας. 

Γιατί συνήθως αυτό που εμείς βλέπουμε, είμαστε εμείς. 
Είναι ο τρόπος που εμείς σκεφτόμαστε, συμπεριφερόμαστε, νιώθουμε και λειτουργούμε. 
Βλέπουμε τα πάντα γύρω μας ακριβώς με τον τρόπο που νομίζουμε ότι είμαστε. 
Αυτό που φαίνεται σε εμένα με έναν τρόπο, σε εσένα φαίνεται αλλιώς. 

~~~

Κοιτάζουμε τον ίδιο πίνακα, μα βλέπουμε άλλο σημείο. 

Πιάνουμε το ίδιο χέρι μα αισθανόμαστε κάτι άλλο. 
Μυρίζουμε το ίδιο άρωμα, μα σε εσένα πάει κι εγώ αηδιάζω. 
Ακούμε τους ίδιους κρότους, μα μεταφράζουμε αλλιώς την σιωπή. 
Πίνουμε από το ίδιο ποτήρι, μα εγώ ξεδιψώ κι εσύ πνίγεσαι. 
Διαβάζουμε το ίδιο βιβλίο, μα συγκινούμαστε με άλλες αράδες. 
Βάζουμε το ίδιο τραγούδι, μα εσύ γελάς κι εγώ κλαίω.
Αγκαλιαζόμαστε, μα ξεκάθαρα εγώ λυτρώνομαι την στιγμή που εσύ πιέζεσαι.

Κι έτσι ποτέ κανείς δεν κατέληξε με σιγουριά, αν το ποτήρι είναι μισοάδειο, μισογεμάτο ή απλώς γεμάτο. Βλέπουμε απλώς ένα ποτήρι, μα το περιεχόμενο δεν είναι αυτό που φαίνεται. 
Είναι αυτό που βλέπεις εσύ.
Είναι αυτό που βλέπω κι εγώ.

Κι αν το ποτήρι σπάσει και το νερό χυθεί,
τότε τι θα είναι αυτό που θα φαίνεται;