Εσύ για ποιον γράφεις;

Κι όταν ρωτήθηκε τι θα τον πλήγωνε περισσότερο, εκείνος αποκρίθηκε:  ότι θα χάσω κάτι που μου αρέσει πολύ . 

Δημιουργηθήκαμε στο ίδιο μέρος, οι καρδιές μας έμαθαν να χτυπούν σε εκείνο το ίδιο σώμα που μας φιλοξένησε μέχρι σιγά σιγά να γνωριστούμε. Γεννηθήκαμε τόσο όμοιοι, μα τόσο διαφορετικοί, με μια μικρή ιδιαιτερότητα, που όμως αυτή είναι η δύναμή μας!

Είναι ωραίο να μεγαλώνεις για τα καλά που αποκτάς όσο περνούν τα χρόνια.... Σύγκρινε τον εαυτό σου με το χθες, με τον προηγούμενο μήνα, τον προηγούμενο χρόνο, την προηγούμενη δεκαετία και δες τις διαφορές. Τι κέρδισες, τι έμαθες και τι έχασες;

Και βάλθηκε να μαίνεται ανάμεσα σε εκείνα και σε τούτα. Σε όσα της προσέφεραν προστασία κρατώντας την στα λίγα μέτρα από δαύτους. Σε εκείνους που της φάνηκαν άγγελοι πλάι της και κατέληξε δέσμια και φυλακισμένη της ανάγκης τους.

 Μπαμπά, κάποτε σε έπαιρνα και σου ευχόμουν στη γιορτή του πατέρα.

  Άλλες 365 μέρες εμπειρίας, δοκιμασίας, αναπνοής και έντασης προστέθηκαν και συνεχίζω να προχωράω προς όλα όσα επιθυμώ και στοχεύω.

Ο συνδρομητής που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος. Η κλήση σας προωθείται.  Παρακαλώ αφήστε το μήνυμα σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο. 

   Οι άνθρωποι κάποιες φορές είναι σαν τις θρησκείες. Σε εξουσιάζουν.

   Δεν πρόκειται για ερωτικό κείμενο, αν και θα μπορούσε. Ή τουλάχιστον δεν πρόκειται για ερωτικό περιεχόμενο όπως το φαντάζεσαι. Πρόκειται απλώς για ένα παράπονο συνδυασμένο με μια βαθιά επιθυμία, γιατί όσο και να μεγαλώνεις, πάντα θα θέλεις να γίνεσαι για λίγο εκείνο το μικρό παιδί που δεν σκεφτόταν, δεν θυμόταν και δεν πάλευε με υποθέσεις.

      Όσο εσύ μου κρατούσες το χέρι κοιτώντας έξω από το παράθυρο, εγώ έμαθα κάθε σημάδι του προσώπου σου, κάθε πόρο του δέρματος σου και κάθε κίνηση των μυών σου. Κι όλα αυτά στη βόλτα που με πήγες μία ώρα πριν φύγεις.

  Είναι η μυρωδιά σου, είναι το βλέμμα σου, είναι το άγγιγμα σου, είναι η φωνή σου, είναι η αγκαλιά σου, είναι το περπάτημα σου, είναι ο τρόπος που στέκεσαι, είναι ο τρόπος που με φιλάς, είναι η αύρα σου, είναι η προσωπικότητα σου. Είσαι εσύ. Και είσαι τόσο διαφορετικός, μα είμαι κι εγώ, τόσο διαφορετική μαζί σου.

   Και τώρα πια που ξέρω πως δεν είσαι εδώ, έχω βρει έναν τρόπο να κρατώ τις αναμνήσεις ζωντανές και την μορφή σου κοντά μου. Γράφω για σένα. Γράφω όλα αυτά που θα ήθελα να σου πω και να μοιραστώ μαζί σου κι όμως δεν πρόλαβα.

    - Απλά θα ήθελα πολύ να σε δω.    - Παίζει να έρθω σήμερα από 'σένα.

  «Να μην σκέφτεσαι άσχημα πράγματα», μου λες και εγώ πιέζομαι. Όχι γιατί δεν το θέλω, αλλά γιατί έτσι λειτουργώ. Έμαθα να βλέπω πολύ μακριά και προβληματίζομαι. Ξέρω δεν υπάρχει λόγος, «να περνάς όμορφα και να ζεις την κάθε σου στιγμή» μου ψιθυρίζεις και αλήθεια θέλω τόσο να το πιστέψω. Το ‘χω ανάγκη.